خوانش شعر(2)

هر شاعری را باید به گمان من به شکلی خاص خواند . دقیق تر بگویم: هر شعری را باید با حال و هوای خاصی متناسب با آن شعر و با راه روشی که آن شعر راه می دهد یا می طلبد ، خواند . اگر دوست دارید شعری را تفسیر یا تاویل کنید ، به هر معنی که باشد ، خودتان باید بکنید . این جا خلوت خانه ی شماست .(ص 14- انگشت و ماه )

 

اصل این تحلیل ، آشنایی ، جست و جو و کند و کاو این نکات است :
1- شناخت نسبت یا روابط بین اجزا و عناصر شعرها یا به طور کلی مفردات هر شعر .

2-شناخت کنش یا کنش های تک تک این مفردات و بر همکنش (ممکن)- یعنی تاثیر و تاثر متقابلِ- آن هاو صورت فرجامین کارهایی که کلِ یک پارچه ای را در جان ما صورت می بندد.

3-نگاه کردن و اندیشیدن به فضاهای خالی گسترده ی میان عناصر اصلی شعرها .

4-دنبال کردن طیف معنایی هر واژه با توجه به چارچوب یا موقعیتی که در آن آمده .

5-توجه به برخی نکات ساختاری شعرها .

6-جلب توجه خواننده به برخی نکات دستوری .

7-استفاده از دانسته های قبلی ، مشروط بر آن که از سامان های بیرونی یا درونی شعر پا فراتر نگذارد و ارتباط دادن آن با فضای کلی شعر.

8- یافتن ارتباط میان شعر مورد نظر با نمونه های شعر و نثر گذشتگان .
9-برقراری ارتباط میان شعر مورد نظر با هنرهای دیگر مثل موسیقی و نقاشی .

10 مطرح کردن برخی نکات فلسفی که در تامل و عمق یابی شعر یاری می کند .

(از کتاب "انگشت و ماه ")